Boog

1989
3 hardsteen beelden, flagstones

basisschool de "Beemden" te Tolbert

 

 
 

Tekst uit de schoolkrant van "De Beemden":

Toen ik nog een kleine jongen was speelde Ik vaak bij een hunebed.

In Rolde was dat. In Drenthe.

Machtig interessant vond ik dat die grote zware stenen. En dan ook nog op elkaar gestapeld zodat je er onder door kon. Ook stond er nog een reusachtige en heel oude eik bij. Dat hoorde ook zo vond ik: net of die stenen samen met die boom uit de grond waren komen groeien. En dat ze samen een geheim hadden. Een geheim dat ze nooit zouden vertellen.

Maar dan heb je weer van die geleerde kerels, die boeken schrijven en ons komen vertellen hoe alles in elkaar zit. En dat doen ze ook met de hunebedden, Ze vertellen ons wie ze gebouwd hebben, hoe lang dat geleden is, waarvoor ze gebruikt werden en ga maar door. Terwijl ze er niet eens bij geweest zijn!!

Jaren later, toen ik beeldhouwer was begon ik zelf ook met stenen te werken. Hakken met hamer en beitel in zo'n blok natuursteen, net zo lang tot er een vorm te voorschijn komt. Zo'n vorm kan lijken op een mens, of een dier. Soms ook is die vorm alleen maar een ding waar je van alles bij kunt denken. Zoals bijvoorbeeld die drie stenen op het grasveld naast jullie school.

"Hardsteen" heet die steensoort. Het is ontstaan (gegroeid) op de bodem van de zee. Als je goed kijkt kun je de schelpjes nog zien zitten. Wel duizend kilo weegt die grootste steen.

"Boog". Zo noem ik die beeldengroep, omdat de gladde bovenkanten een boog vormen. Als je tenminste net doet of die booglijn in do lucht doorloopt. En als je je voorstelt dat die lijn verdwijnt in de grond en aan de andere kant weer te voorschijn. komt dan heb je een cirkel. Net als dat paadje, die platte stukken roodachtige steen. Die vormen een kwart-cirkel in het gras. Als je de denkbeeldige lijn met krijt doortrekt op het schoolplein dan zie je het zelf. Die hele beeldengroep bestaat dus uit delen van cirkels. Kijk maar eens goed, dan zie je bovendien dat er ook nog een aantal driehoeken In zitten.

…en misschien komen over een paar honderd, of duizend jaar geleerde juffen om te vertellen wat dat voor stenen zijn en waarvoor ze gebruikt werden…

Ik ben eigenlijk wel benieuwd wat ze er allemaal over zullen bedenken!

Lucas Klein

beeldhouwer, Overschild